Proste pojedyncze ściegi można wykonywać równej lub różnej długości, w równych albo nierównych odstępach, można je haftować w rzędach, po łukach, w okrążeniach i grupach. Nie należy nigdy wykonywać ściegów zbyt długich albo zbyt luźnych. Jeśli mamy wypełnić ściegami fastrygowymi większą płaszczyznę, przymocowuje się je w miejscach krzyżowania drobnymi ściegami, patrz ilustr. a, albo małymi krzyżykami, patrz ilustr. b. Drobne ściegi mocujące można wykonać nitką cieńszą niż w prostych ściegach fastrygowych. Jeśli 3 proste ściegi wkłuwa się w jedno miejsce, mówi się o ściegu „paprociowym". Ten prosty ścieg należy do ściegów haftowanych na wyliczonych nitkach, patrz ilustr. c, albo wykonuje się go na narysowanym wcześniej wzorze. Na ilustr. d litera A oznacza miejsce wyciągnięcia igły, litery B, C i D miejsca jej wkłucia. Po trzecim prostym ściegu należy wykonać długi ścieg łączący D-E, prowadzący do następnej grupy ściegów.