Najczęściej stosuje się go do wypełniania wąskich, podłużnych płaszczyzn o dowolnym kształcie. W położeniu prostym (ilustr. a, c, e, środek ilustr. k) lub ukośnym (ilustr. d, f) obejmują cały kształt. Szersze wzory należy podzielić, patrz ilustr. e, f, g i k. Ponieważ haftem wypełnia się ramkę, ściegi haftować można od lewej do prawej (ilustr. b, d i e) albo od prawej do lewej oraz od dołu do góry (ilustr. c).
W przeciwieństwie do kilkakrotnie podszytego ściegami przed igłą haftu wypukłego, wypukłość haftu płaskiego jest prawie niewidoczna na powierzchni materiału. Mimo to dzięki odpowiedniemu rozłożeniu ściegów można uzyskać plastyczne efekty oraz efekt światłocienia.

Przykłady • rozmieszczenia ściegów w kształtach składających się z kilku elementów pokazują ilustr. e-k. Aby koła były rzeczywiście okrągłe, zaczyna się haft od środka i wykonuje go w dwóch etapach. Ostatni ścieg na brzegu należy wyhaftować tuż pod poprzednim ściegiem (patrz ilustr. g). Bardzo interesująco wygląda kształt koła na ilustr. j: w dużym kole obok jego środka wyhaftowane jest małe kółko. Jak wyraźnie pokazuje ilustr., ściegi przy brzegu nie są położone tak gęsto jak pośrodku wokół małego kółka. Aby uniknąć zbyt ścisłego położenia ściegów w tych miejscach, od czasu do czasu wykonuje się krótszy ścieg. W kształtach złożonych z kilku płaszczyzn, patrz ilustr. k, zaczyna się haft pośrodku i wykonuje ściegi w prostym położeniu. Na brzegu ściegi sięgają od większego zaokrąglenia do węższego, wewnętrznego zaokrąglenia. Igłę wkłuwa się przy wewnętrznym brzegu. Jeśli kształt ma wyglądać plastycznie, należy podłożyć go ściegami przed igłą. Najpierw przeszywa się więc kontury drobnymi ściegami przed igłą. Ściegi płaskie powinny być ułożone odwrotnie do ściegów podkładu, patrz ilustr. a i b. Haftując podzielone płaszczyzny należy zwrócić uwagę, aby nie wypełnić haftem linii podziału.